مجله

بلندترین کوه های ایران

.

بلندترین کوه های ایران در کدام استان ها هستند؟ + عکس

آیا می‌دانید بلندترین کوه های ایران در کدام مناطق ایران هستند؟ در این متن می‌خواهیم با قدبلندترین کوه‌های ایران آشنا شویم و کمی بیشتر درباره آنها بدانیم.

بلندترین کوه های ایران در کدام استان ها هستند؟ + عکس

 تا به حال فکر کرده‌اید که ناهمواری‌های ایران چه نقش مهمی در جغرافیایش بازی می‌کنند؟ اگر ایران زمینی هموار و بدون ارتفاعات بود با توجه به قرار گرفتنش روی کمربند بیابانی دنیا، احتمالا هوایش مثل عربستان حالت بیابانی میشد، امّا ارتفاعات یکی از دلایل مهم تغییرات اقلیمی ایران محسوب می‌شوند. حالا از بین ارتفاعاتی که در ایران قد برافراشته‌اند کدام‌ها بلندتر هستند؟ آیا می‌دانید بلندترین کوه های ایران در کدام مناطق ایران هستند؟ در این متن می‌خواهیم با قدبلندترین کوه‌های ایران آشنا شویم و کمی بیشتر درباره آنها بدانیم.

 نکته جالب درباره بلندترین کوه های ایران این است که اگر در داستان‌ها و اساطیر محلی بگردید، می‌بینید این کوه‌ها برای مردم آن مناطق مقدس بودند. به عنوان یکی از جلوه‌های مهم طبیعت، کوه‌های مرتفع در نظر مردم گذشته جلوه خاصی داشتند و برایشان داستان‌های متعددی در نظر می‌گرفتند؛ معمولا این کوه‌های مقدس را جایی مرتبط با ملکوت و معنویت می‌دانستند. خود کوه برایشان زنده بود و بسیاری از وقایع را ممکن بود از چشم همین کوه های مرتفع ببینند. البته اینجور داستان‌ها فقط به فرهنگ ایران محدود نمی‌شود و سایر ملل هم برای کوه‌های مرتفعشان، اسطوره می‌ساختند؛ مثل روایت‌هایی که درباره کوه المپ و اساطیرش وجود دارد.

(01-03-30) (21).jpg

 دماوند از آن کوه‌های ویژه‌ایست که نه فقط در جغرافیای ایران بلکه در فرهنگ مردم ایران هم نقش مهمی داشته است. کوهی که داستان‌های اسطوره بسیاری به آن گره می‌خورد و برای همه مردم ایران، جنبه مقدس داشته است. در واقع دماوند را می‌توان معروفترین کوه ایران نامید که به عنوان اثر ملی ایران هم به ثبت رسیده است.

اگر از جایگاه مهمش میان مردم ایران بگذریم، دماوند با ارتفاع 5610 متری، بلندترین قله ایران است و تنها قله‌ای است که بالای 5000 متر ارتفاع دارد. ویژگی دیگر دماوند، خصلت آتشفشانی بودن آن است که سال‌هاست نیمه خاموش است امّا جزو کوه های آتشفشانی ایران هم محسوب می‌شود. بعضی می‌گویند علت نامگذاری آن به دماوند هم به همین سبب است و دماوند از ترکیب: دم + آوند تشکیل شده که اشاره به بخارهایی که از آن متصاعد می‌شود دارد.

دماوند بلندترین قله رشته کوه البرز، در استان مازندران قرار گرفته و برای صعود به آن مسیرهای مختلفی وجود دارد، امّا به دلیل دشواری و طولانی بودن مسیر، بعضی راه‌ها برای صعود کوهنوردان مجهّز شده است. مثلا از میان جبهه‌های آن، مسیر جنوبی مجهّزتر است و امکانات بیشتری دارد.

 علم کوه به عنوان دومین نقطه مرتفع ایران، فاصله چندانی با دماوند ندارد. علم کوه هم در رشته کوه البرز و استان مازندران واقع شده و ارتفاعش 4850 متر است و یکی دیگر از معروفترین کوه های ایران است.

معمولا کسانی که تصمیم صعود به دماوند را می‌گیرند، علم کوه را در برنامه‌های تمرینی قبل از صعودشان قرار می‌دهند، زیرا صعودش کمی راحت‌تر از دماوند است و به نوعی کوهنوردان با صعود به آن توانشان را می‌سنجند.

علم‌کوه هم مسیرهای مختلفی برای صعود دارد مثلا به نظر می‌رسد مسیر جنوبی صعود ساده‌تر است. همچنین باید بدانید که بهترین فصل صعود علم کوه تابستان و ماه‌های تیر و مرداد است زیرا در فصل‌های سردتر، کار سخت می‌شود و خطرات لیز خوردن و گرفتار شدن در برف و طوفان افزایش پیدا می‌کند. 

 سبلان به عنوان سومین قله مرتفع ایران در استان اردبیل و 25 کیلومتری جنوب شرقی مشگین شهر قرار گرفته است. سبلان 4811 متر ارتفاع دارد و مثل دماوند یک کوه آتشفشانی است که فعلا خاموش است. آبگرم‌های معروف دامنه سبلان، طبیعت زیبایش و پیست اسکی‌ای که دارد، از جاذبه‌های گردشگری سبلان هستند.

قله‌های سبلان در طول سال معمولا سرشار از برف و یخ است. در قله سبلان دریاچه زیبایی به چشم می‌خورد که باعث می‌شود تصویر آن را به راحتی تشخیص دهیم.

سبلان که مردم محلی به آن ساوالان هم می‌گویند، در هواشناسی های مردم محلی نقش پررنگی بازی می‌کند و مردم مشگین شهر دلیل بسیاری از اتفاقات آب و هوایی را ساوالان می‌دانند و این نشان می‌دهد که این قله مرتفع نقش مهمی در فرهنگ مردم آن منطقه داشته است.

 کوه هزار در کرمان یکی دیگر از بلندترین قله های ایران است. شاید نام این کوه را کمتر شنیده باشید امّا ارتفاع قله‌اش به 4465 می‌رسد و جزو قلل بالای 4000 متری ایران محسوب می‌شود.

کوه هزار یا هزاران در جنوب استان کرمان و در منطقه راین قرار گرفته است. می‌گویند دلیل نامگذاری این کوه به «هزار» این است که گیاهان معطر فراوانی در اطرافش هست و قبلا هم به هزار گیاه معروف بوده و بلبلان خوش آواز هم در آن اطراف زیاد بوده‌اند.

معمولا صعود به کوه هراز در فصل بهار توصیه می‌شود و مسیر دسترسی به آن از شهر راین است.

 پنجمین کوهی که از میان بلندترین کوه های ایران معرفی می‌کنیم، آزادکوه با 4395 ارتفاع است. البته بعضی منابع هم آن را ۴۳۵۵ متر و پس از قله خلدو می‌دانند؛ در هر صورت یکی از قله‌های بالای 4000 متری و بلند ایران محسوب می‌شود که آن هم در رشته‌کوه البرز قرار گرفته است.

نام دیگر آزاد کوه را شاهزاده گردن کج گفته‌اند و برخی کوهنوردان به آن لقب مرد البرز داده‌اند. برای صعود به آزادکوه از روستاهای مختلفی مثل وارنگه رود، کلاک، نسن و ناحیه می‌توانید وارد شوید که همگی در جاده چالوس هستند و مسیرهایشان درجه سختی متفاوتی دارد.

سخن آخر

 کوه‌هایی که نام برده شدند از بلندترین کوه های ایران هستند که بالای 4000 متر ارتفاع دارند و در دنیا هم جزو کوه‌های بلند قامت محسوب می‌شوند. لازم است بدانید که صعود به این کوه‌ها به دلیل ارتفاعشان بسیار سخت است و نیاز به آمادگی جسمانی و توانایی کافی دارد. پیش از صعود لازم است تجهیزات ضروری کوهنوردی همراه داشته باشید و با برنامه‌ریزی صحیح صعود را آغاز کنید. اگر در این مسیر تازه‌کار هستید، حتما در صعودهای اولتان با گروه‌های حرفه‌ای همراه شوید تا مهارت‌های لازم را به دست آورید.

از میان این کوه های بلند ایران، تجربه صعود به کدام یک را داشته‌اید؟ از تجربه‌تان برایمان بگویید.

تألیف: لست سکند

منابع: همشهری، کتاب کوهنوردی در ایران، ایرنا

بلندترین قلل ایران

آشنایی با بلندترین قلل ایران – با مرتفع ترین قلل ایران در سایت عاشقان طبیعت ایران آشنا شوید – فهرست بلندترین قلل و ارتفاعات ایران

بلندترین قلل ایران

با بلندترین قلل ایران آشنا شوید. به برجستگی‌های منفرد از یک سرزمین، که توسط دشت‌ها محاصره شده و بیشتر از 600 متر ارتفاع دارد کوه گفته می‌شود. به مرتفع‌ترین قسمت کوه یا تپه قله می‌گویند.

در این مقاله با فهرست بلندترین قلل ایران به ترتیب ارتفاع و نیز برخی از کوه‌های مهم آشنا خواهید شد.

قله اورست با 8848 متر ارتفاع بلندترین قله جهان محسوب می‌شود و قله کی 2 (k2) با ارتفاع 8611 متر دومین کوه بلند دنیا به حساب می‌آید. دومین قله بلند دنیا بعد از قله اورست یکی از قلل فرعی خود کوه اورست است که کوهی مستقل به حساب نمی‌آید اما ارتفاع آن از قله کی 2 بیشتر است.

در ایران بیش از 600 قله با ارتفاع بالای 4000 متر وجود دارد اما الزاما همگی کوه به حساب نمی‌آیند.

با کلیک بر روی عناوین قلل معروف، می‌توانید اطلاعات بیشتری درباره بلندترین قلل ایران کسب کنید.

وجود ارتفاعات منطقه تخت سلیمان (علم کوه) و دنا که همگی بالای 4000 متر هستند، این فهرست را بیش از 100 کوه بالای 4000 متر می‌کند، به همین جهت فقط کوه‌های شاخص در فهرست قرار گرفته‌اند.

فهرست زیر براساس تقسیمات سیاسی استان‌ها تنظیم شده که این نوع تقسیم‌بندی در برخی موارد می‌تواند اشکالاتی را در پی داشته یا با برخی ذهنیت‌هایی که ما از مناطق داریم ناهمخوان باشد.

مثلا کوه شاهو در مرز مشترک استان‌های کردستان و کرمانشاه واقع است همانند اورست که در خط مرزی نپال و چین قرارگرفته است.

کوه شاهو بطور رسمی (در تقسیمات جغرافیای سیاسی) در استان کردستان قرار می‌گیرد در صورتی که راه معمول جهت صعود این قله از استان کرمانشاه (پاوه – شمشیر) قرار دارد.

در فهرست زیر نام ارتفاعاتی که در نقاط مرزی استان‌ها واقع شده‌اند آورده شده است:

کوه‌ها که از چهار قوس اصلی شمالی، زاگرس، خاوری، مرکزی تشکيل يافته‌اند، ايران را به سرزمينی کوهستانی که ارتفاع بسياری از قلل آن از 3500 متر بيشتر است، تبدیل نموده است.

فواصل ميان قوس‌های بالا را دره‌های مرتفع و دشت‌ها و شوره‌زارها، شن‌زارها و درياچه‌های شور بسياری چون دشت کوير، کوير لوت، دريای نمک، هامون، جازموريان، باتلاق گاوخونی، کوير سياهکوه، کوير در انجير، کوير نمک سیرجان، و ميدان گل و غيره پوشانيده‌اند که حداقل ارتفاع آنها از 350 متر متجاوز است.

کوه‌های البرز مهد زيبايی‌های شمال بوده و بسياری از شهر و روستاهای سرسبز و خرم کشور را در دامان خود جای داده است.

کوهستان زاگرس که از جمله باشکوه‌ترين و عظيم‌ترين رشته‌کوه‌های جهان است، سرچشمه بزرگترين رودهای ايران بوده و بيش از نيمی از شهرها و اماکن مسکونی کشور را در خود پناه داده و بسياری از مناطق آن با زيباترين نواحی جهان برابری می‌کند.

رشته‌کوه‌های مرکزی نيز که چون سدی در برابر دشت‌ها و کويرهای مرکزی قد برافراشته است پناهندگان خويش را از گزند گرمای طاقت‌فرسای تابستان و سرمای جانگداز زمستان دشت‌های مرکزی در امان داشته و خوان پربرکت خود را گاه تا درون دشت‌های داخلی گسترده‌اند.

و تعدادی شاخه‌های کوچک فرعی که ديگر نمی‌توان آن را در جايگاه جداگانه‌ای مورد بررسی قرار داد، می‌توان بيانگر تقسيم‌بندی کوه‌های ايران قرار داد.

بطور تقريب می‌توان گفت ايران، دارای حدود 15000 قله بالای 3000 متر می‌بايد باشد که در 8 قسمت فوق‌الذکر پراکنده گرديده‌اند، که عمده‌ترين مکان‌های تمرکز آن را بايد در البرز و زاگرس دانست.

در ابتدا به بحث و بررسی پيرامون ساختار رشته‌کوه‌های البرز خواهيم پرداخت.

از حوالی جنوب شهرستان آستارا آغاز و با قوس بلندی سراسر کرانه دريای مازندران را درنور ديده تا نزديک شهرستان آزادشهر به پيش می‌روند.

اين رشته‌کوه‌ها به عرضی تقريباً 100 تا 150 کيلومتر از ساختارهای بسيار فشرده برخوردارند که اين ويژگی بيشتر از ناحيه مرکزی به چشم می‌خورد و در ساير مناطق از گستردگی‌های بيشتری برخوردار است.

در اين رشته‌کوه‌ها که در آن قله دماوند بام ايران با ارتفاعی معادل 5610 متر قرار دارد، داراي ارتفاعات کوتاه و بلند فراوانی است که پس از دماوند می‌توان از نام‌هايی چون شاهوار، مزدا، دوبرار، آزادکوه، دوخواهرون، علم‌کوه و شاه البرز و سيالان نام برد. ساختار البرز از 5 قسمت به شرح ذيل تشکيل می‌گردد که از شرق به غرب عبارتنداز:

الف: البرز شرقی ب: رشته فيروزکوه ج: البرز مرکزی د: البرز غربی ه: کوه‌های گيلان

که در ذيل به اختصار به معرفی قلل مهم هر بخش و جداسازنده‌های آن از ساير ارتفاعات اشاره خواهيم کرد:

البرز شرقی ناحيه بسيار بزرگ و وسيعی را پوشش داده است در سراسر نواحی جنوبی آن که عموماً آب و هوای بيابان گرم سير بر آن حاکم است؛ شهرهای شاهرود، سمنان، دامغان و گرمسار قرار دارند و اين کوه‌ها به سوی شمال امتداد يافته به جنگل‌های حد فاصل شهرهای علی‌آباد کتول تا بابل قسمت می‌گردند. بخش بزرگ کوهستان البرز شرقی از دو قسمت مهم ارتفاعات برخوردارند.

قسمت اصلی و مرتفع آن در شمال شهرستان شاهرود با قلل شاهوار 4000 متری و شاهکوه 3850 متری و قلل چالويی، کهکشان و يزدگی و در قسمت غربی اين رشته‌کوه‌ها قلل نيزوا 3850 متری و نرو و قلل قدمگاه، سائو و لعای جای دارند؛ که حدفاصل اين دو قسمت به خصوص در شمال دامغان رشته‌کوه‌های کم ارتفاع برن‌مو را پوشش داده است.

بلندترین قله البرز شرقی قله پرچنان با ارتفاع کمی بیش از 4020 متر می‌باشد. این قله در منطقه سوادکوه واقع شده است.

رشته‌کوه‌های موسوم به فيروزکوه بصورت نواری عمودی شکل و فشرده از شمال حدفاصل در شهرستان بابل تا آمل و از جنوب حدفاصل در شهر فيروزکوه و دماوند قرار دارند.

دره عميق، رودخانه هراز سراسر جناح غربی اين کوهستان را از البرز مرکزی جدا می‌سازد و در شرق اين ناحيه نيز رودخانه‌های تالارد، حبله‌رود به جداسازی اين قسمت از کوهستان عظيم البرز شرقی کمک نموده‌اند.

کوه‌های جنوبی فيروزکوه غالباً حالت کوهستان و فاقد درخت و بالعکس هرچه به نواحی شمالی نزديکتر می‌شويم جنگل و درخت‌زار پوشش غالب اين نواحی را شامل می‌گردند. از جمله مهمترين قلل اين منطقه می‌بايست از قلل بسيار مشهودی چون دوبرار 4250 متر و زرين‌کوه 3850 متر و ميشينه مرگ 4050 متر و قلل بوم، امنيه، هلزم، پاشوره و سوادکوه را نام برد.

از فشرده‌ترين ناحيه کوهستان البرز از حيث کثرت ارتفاعات می‌بايست نام برد، اين ناحيه کوهستانی مرتفع که رودخانه هراز آن را از سمت شرق و دره رودخانه کرج و چالوس آن را از غرب جدا می‌سازد در حدفاصل شهرهای آمل و چالوس در کناره دريای مازندران و از جنوب در حدفاصل شهر کرج تا تهران و دماوند شامل می‌گرداند.

ناحيه کوهستانی البرز مرکزی نيز چون ساير ارتفاعات اين ناحيه از نوار جنگلی در قسمت شمالی و ناحيه کوهستان جنوبی آن تشکيل گرديده دارای قلل مهم و مشهود چندی است که از جمله مهمترين آنها می‌بايست از:

دماوند 5610 و آزادکوه 4390 متر و خلنو 4375 متر و قلل فرهنگ، کلون بستک، سی چال، آسمان کوه، مهرچال، جانستون، دوخواهرون، دردشت، گرگ، توچال و گل زرد نام برد.

منطقه کوهستان البرز غربی پس از ناحيه شرقی البرز از وسعت زيادی برخوردار است که وجود رشته‌کوه‌های تخت سليمان (علمکوه) بر جاذبه‌های آن دو چندان افزوده است. ناحيه کوهستانی البرز غربی نيز از سمت شرق توسط رودخانه‌های کرج – چالوس از البرز مرکزی جدا و از سمت غرب سراسر آن را دره رودخانه سفيد رود در می‌نوردد.

از جمله مهمترين شاخصه‌های البرز غربی وجود سه رودخانه عظيم؛ سه هزار، شاهرود و طالقان رود در عمق اين ناحيه می‌باشد، همچنين آثار تاريخی دوره‌های اسلامی و قبل از آن زينت بخش اين ناحيه بزرگ می‌باشد. از جمله قلل مهم اين منطقه می‌توان از:

علمکوه 4850 متر، تخت سليمان 4650 متر، شاه البرز 4200، کهار 4050 متر و قلل ناز، چالون، سياه کمان، کرماکوه، ماسه چال، هفت خوانی، خرسان، سيالان، خشچال و درفک نام برد.

آخرين بخش از رشته‌کوه‌های البرز را کوه‌های گيلان تشکيل می‌دهند، اين کوه‌ها که بالعکس ساير نواحی البرز از ارتفاع کمی بهره‌مند می‌باشند با حالتی نيمه جنگلی در حدفاصل رودخانه سفيد رود تا آستارا و اردبيل قرار دارند شهرستان رشت در شمال اين ناحيه و دره رودخانه قزل اوزن و سفيد رود و شهرستان آب بر و خلخال در جنوب و جنوب غربی آن ديده می‌شوند.

اين منطقه نير دارای قلل مرتفع مهمی چون شاه معلم 3050 متر و سفيدکوه 3350 متر و قلل پشته کوه، بغروداغ و لاس پشته می‌باشد.

رشته عظیم زاگرس حدفاصل دشت‌های خوزستان و عراق تا نواحی مرکزی ایران را تشکیل می‌دهد این سلسله کوه‌ها با وسعتی پهناور از جهت شمال غربی به سوی جنوب شرقی از رشته‌کوه‌ها و خط‌الرأس‌های فراوان به وجود آمده‌اند.

رشته زاگرس با توجه به دست‌یابی به 3 منطقه کوهستانی مهم از نقطه نظر کوهنوردان یعنی قلل اشترانکوه و قالی کوه و خط‌الرأس زردکوه بختیاری و دنا را می‌توان به 3 بخش عمده متمرکز تقسیم نمود که اکثر صعودهای کوهنوردان در زاگرس را تحت پوشش خود قرار داده است این 3 ناحیه کوهستانی را که از شمال به جنوب امتداد یافته‌اند به نام‌های شمالی و مرکزی و جنوبی می‌توان نام برد.

بخش شمالی شامل قلل مهمی چون اشترانکوه با سرافرازی قله سنبران 4150 متری و قالی کوه 4110 متری و قلل دیگری می‌باشد.

بخش مرکزی با قله مرتفع زردکوه بختیاری با ارتفاعی معادل 4221 متر و قله شاه شهیدان 4150 متر و هفت تنان 4150 متر و قلل دیگری مانند، فردان و گربوش کوه و بالاخره بخش جنوبی که تا شهر بزرگ شیراز و کمی هم دورتر تا داراب امتداد می‌یابد که از جمله مهمترین قلل باید از قاش مستان 4500 متر، مورگل 4450 متر، بل اقلید 4150 متر و قلل رنج، سفیدکوه، خاتون، نیل، ریگ و … نام برد.

نواری طویل منقطع توسط بیابان‌ها و تا حدودی منفرد که فقط به دلیل امتداد آن در مرکز ایران شاید بتوانید از آن به عنوان ممتد مرکزی نام برد. این قلل که از شهر تفرش و قله مهم آن نقره کمر آغاز می‌گردند، با تشکیل قلل غلیق، ولیجیا، کرگز، کرکس، میل، مارشنان، شیرکوه و تزرجان تا شهر بابک کرمان امتداد می‌یابند و هر یک دارای قلل منفرد و متعددی می‌باشند.

این کوه‌ها غالباً به صورت پراکنده در اطراف و اکناف استان خراسان قرار دارند و هر یک دارای ویژگی‌های خاص خود می‌باشند که از جمله مهمترین قلل این منطقه می‌باید از خط‌الرأس بزرگ بینالود، شیرباد و زرگران قلل پراکنده ملکوه، چهل تن، سالوک، آلاداغ و هزار مسجد نام برد.

کوه‌های کرمان را می‌توان به عنوان مجموعه‌ای از قلل مرتفع بعضاً دشوار از نظر صعود به آنها و معمولی چون بسیاری از کوه‌های ایران نام برد. کوه‌های دارای قلل مرتفع زیادی است که در اطراف شهرهای بزرگ آن چون کرمان، جوپار، ماهان، سیم، جیرفت، سیرچ و غیره قرار گرفته‌اند.

مرتفع‌ترین قله این کوه‌ها هزار یا به قولی چهل تن به ارتفاع 4465 متر و دارای قلل مهم دیگری چون لاله زار، کوشا، کله زی، جوپار، سه شاخ، کیش، کیل جلال، بید خون، گلچین، پلوار، چفتان، بارز و بحر آسان می‌باشد.

این رشته‌کوه‌ها که در نوار مرزی حدفاصل ایران و ترکیه و بخشی از کشور عراق قرار دارند از جمله زیباترین و بکرترین قلل ایران می‌باشند که از شهرستان ماکو در شمال غربی ایران آغاز تا نواحی کردستان به سوی جنوب به پیش می‌روند. دریاچه بزرگ ارومیه و شهر آن در شرق این کوه‌ها قرار دارد.

از جمله مهمترین قلل این ناحیه می‌باید از قلل چهل مور شهیدان 3608 متر، قلل بزسینا، ستاره لوند، بره نمرو، سیاه کوه نام برد.

رشته‌کوه‌های کردستان نیز به صورتی متصل در شمال زاگرس بزرگ جای دارند که دامنه این سلسله‌کوه‌ها تا نواحی کوهستان لرستان نیز به پیش می‌روند. از جمله مهمترین قلل این مناطق می‌باید از قلل شاهو 3350 متر چهل چشمه 3350 متر، برانان، بر، بیستون، پراو و گرین نام برد.

اگرچه مجموعه‌های متعددی از اینگونه قلل در بین بلندترین قلل ایران در مناطق مختلف خط‌الرأس‌های کوچک و بزرگی را تشکیل می‌دهند و دارای شاخص‌ترین قلل ایران نیز می‌باشند، اما به هر ترتیب باید به آنها لقب قلل منفرد داد که صعود به این قلل همواره به صورتی مجزا از سایر قلل در یک حیطه مشخص برنامه‌ریزی می‌گردند.

از جمله مهمترین این قلل می‌بایست از قلل سبلان 4811 متر، سهند 3750 متر، تفتان 4050 متر و قلل بزمان، نایبند و الوند نام برد.

منبع: دانشنامه ویکی‌پدیا

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه *

نام *

ایمیل *

وب‌ سایت

کلمات کلیدی

بلندترین کوه های ایران , معروف ترین کوه های ایران , بلندترین قله های ایران , کوه های بلند ایران

بلندترین کوه های ایران

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا